من علاقه ی بسیار زیادی به این کچل دارم...واسه چی؟...به دلیل تلنت بالا...بارزترین دلیل تلنتش هم اینه که واسه یاد گرفتن گیتار از وجود هیچ استادی بهره نگرفته ... اطمینان دارم که تا الان خودتون حدس زده اید که منظورم کیه...بله...جناب استاد جو ستریانی(Joe Satriani) ...خیلی معرکه اس...به نظر من مهمترین خصیصه ی کاراش اینه که آدم میتونه حس کنه آهنگو(اینو فقط من نمیگما...شاهد زنده ام دوستمه که پای تلفن  The Forgotten رو واسش گذاشتم بدون اینکه اسم آهنگ و بهش بگم... وقتی تموم شد بهم گفت: wow ...مورچه عجب آهنگ خوفی...آدمو یاد فراموشی میندازه...)...همه ی آهنگاش همین طوریه...Tears In The Rain  رو شنیدین؟؟؟؟دیدین چقد خوب و واضح میتونین صدای بارون رو بشنوین انگاری که همین الان داره بارون میاد و در عین حال you feel as if "his guitar gently weeps"... یا اون آهنگ دیگه اش Sleepwalk...واقعا احساس میکنی تو خواب راه میری...راه که نه...انگار شناوری...واقعا زیباست...همه ی کاراش...آی لاو یو جو(هه هه...چقد امریکن و کابویی شد این جمله...)

"همشهري جوان"...يعني بشتابيد نه ها...حمله كنيد تا تموم نشده...نميدونين چقدر خداس كه...ويژه نامه زده آقا چه ويژه نامه اي...كارتون!!!...باورتون ميشه؟...تا وقتي خوردن(!)مجله تموم شد داشتم از ذوق و هيجان ميمردم...همه ي كودكي ام يه جا...واقعا عالي بود...اگه شما هم ميخواين چند ساعت برين به اون زمان حتما اين شماره رو بگيرين بخونين....خداااااااااست...

همه همه ی همه بودن...سرندیپیتی، چوبین، رامکال، کارتون های ایرانی...اصلا همه چی...ای جان...

نیکلا کوچولو

الان خبر فوت بابك بيات رو شنيدم...تسليت ميگم.

توي صف كباب تركي وايساده بود كه ديدش. از اون به بعد هر شب حوالي همون ساعت بر ميگشت همونجا. يه شب بالاخره اومد. اما اونقدر چاق شده بود كه نگاهشم نكرد.