...

 تمام تنم را کف ها پوشانده اند
نبض تمام تنم با حباب ها
نرمی بدن نوزادم را
به بازی گرفته

سر نوزاد
-  نرم ترین بخش بدنش -
در دستان کف
 بالا می رود

 وقتی فوتش می کنم
می خندد
خنده ای
که مرا
غرق می کند
از شادی
در کف

...

وقتی مادر تو شدم
این ترانه را برایت می خوانم
 با هم آنوقت
شست هایمان را در دهانمان می کنیم
و تو چشم هایت را می بندی

آنقدر ساکتی
که تنها جیغ می زنی

و پدرت سر درد می گیرد
از سکوت من
یا شاید از جیغ های تو

...

این یه نمونه از شعراشه...

امیدوارم نیاد خرمو بگیره بگه چرا اینا رو نوشتی تو وبلاگت...

مدت های مدیدی بود که این روزی روزگاری در آمریکا رو هاردم بود و نیگاش نمیکردم...امروز دیدمش...یعنی وات ا فیلم*....پرفکت...آیم ایمپرسد بدجور...اصلا از شدت ایمپرشن پرس شدم...چقد زیبا این فیلمو که هر صحنه میترسیدم برینه توش از گه در آورده بود....اون جایی که نودلز با مستر رایلی صحبت میکرد و یستردی بیتلز با ساکسیفون از اون عقب مقبا شنیده میشد....ایت ریلی مید می کرای....عجب فیلمی بود....این رابرت چقد خوشگل بازی کرده بود...از لئونه هم که نمیگم...آخه اصلا چی میتونم بگم....وقتی نودلز دبی رو تو ماشین کرد از ذوق داشتم میمردم...اصلا انتظارشو نداشتم...سری** تو کجایی تا شوم من چاکرت؟؟؟

*کلمه ی فیلم در مقایسه با مووی بهتر تره...یعنی همچینی هنریتره...اصلا به اون چیزی که خوشتون نیومد بگین مووی...به اونی که باهاش حال کردین بگین فیلم...اوکی؟

**منظور همان سر جیو لئونه کارگردان فیلم است.